Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
15 / 7 / 2021

Χτες, 14 Ιουλίου 2021, συνέβη το σημαντικότερο γεγονός σε αυτά τα δύο χρόνια της «πανδημίας». Ίσως, μάλιστα, να ήταν το σημαντικότερο πολιτικό γεγονός τα τελευταία 20 χρόνια, γιατί δεν έγινε ούτε για κόμμα, ούτε για μια μερίδα της κοινωνίας. Έγινε για κάτι που μας αφορά όλους: για τα απάνθρωπα, δήθεν υγειονομικό μέτρα που επιβάλλονται εδώ και καιρό επάνω στους Έλληνες (και επάνω σε άλλους λαούς επίσης), το χειρότερο από τα οποία είναι ο καταναγκαστικός εμβολιασμός με μια ουσία αμφιβόλου ποιότητας, αμφιβόλου αποτελεσματικότητας, και πιθανώς επικίνδυνη.

Χτες, 14 Ιουλίου 2021, έγιναν διαδηλώσεις σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, και άλλες πόλεις της Ελλάδας. Είχα την τύχη να βρεθώ στη διαδήλωση στην Αθήνα, και θα σας πω τι να μην πιστέψετε από τα ψέματα και τις παραποιήσεις που πιθανώς να ακούσετε από τα μισθοφορικά κανάλια, τους μισθοφόρους δημοσιογράφους, και τους στρατευμένους συνδικαλιστές του απεχθούς καθεστώτος της κορονοκρατίας.

Αν ακούσετε να λένε ότι η συγκέντρωση στην Αθήνα ήταν γύρω στα 300 άτομα, απλώς γελάστε. Αν κάποιος είδε εκείνο το πλήθος και τους υπολόγισε καμιά 300αριά, μάλλον δεν έχει βγάλει το δημοτικό σχολείο, γιατί σίγουρα δεν ξέρει να μετράει. Ήταν τουλάχιστον – τουλάχιστον – 10.000 άνθρωποι. Η πορεία, έχοντας ξεκινήσει από την Ομόνοια, είχε φτάσει ώς τα μέσα της Σταδίου και, κοιτάζοντας προς τα πίσω, έβλεπες μια απίστευτη λαοθάλασσα ώς εκεί που φτάνει το μάτι – ώς την Ομόνοια και ίσως ακόμα πιο πέρα. Και όταν η πορεία έφτασε στο Σύνταγμα, συνάντησε σχεδόν άλλους τόσους.

Αυτή δεν ήταν διαδήλωση· ήταν στρατός της ελευθερίας. Ήταν αληθινή έκφραση της οργής και της αγανάκτησης του κόσμου για τα απάνθρωπα μέτρα που παίρνονται εδώ και τόσο καιρό. Ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι. Ο κόσμος έχει αρχίσει να καταλαβαίνει. Το σώμα του καθενός είναι δικό του και μόνο· δεν ανήκει σε κανένα συγκεχυμένο «σύνολο» και σε καμία κυβέρνηση.

Αν ακούσετε να λένε ότι η διαδήλωση ήταν από ακροδεξιούς, γελάστε ξανά. Στη διαδήλωση ήταν από ακροαριστεροί μέχρι ακροδεξιοί, και οτιδήποτε ανάμεσα. Σε τελική ανάλυση, κι εγώ ήμουν εκεί και δεν είμαι ακροδεξιός. Το πρόβλημα αυτό είναι κάτι που ενώνει όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτως πολιτικών παρατάξεων. Κανένας δεν θέλει να παραβιάζεται εξαναγκαστικά το σώμα του. Και όσοι προσπαθούν να εξαναγκάσουν τους άλλους σε υποχρεωτικές ιατρικές πράξεις, να ξέρουν ό,τι θα πληρώσουν πολύ βαρύ τίμημα. Δεν κάνουμε ούτε βήμα πίσω, που να χαλάσει ο κόσμος.

Αν δείτε κάτι φωτογραφίες με έναν παπά που κρατά έναν γιγάντιο σταυρό κι έναν άλλο τύπο πλάι του που κρατά μια εικόνα, δεν είναι ψεύτικες, αλλά είναι αλλοίωση της πραγματικότητας. Αυτός ο παπάς, ναι, ήταν εκεί. Εγώ προσωπικά δεν τον είδα ποτέ από τόσο κοντά, αν και ήμουν κοντά στην αρχή της πορείας. Ο παπάς αυτός ήταν ακριβώς μπροστά από τη Βουλή. Οι κάμερες που τον τράβηξαν ήταν κάμερες μέσα από τη Βουλή: και αυτό κάτι μάς λέει για τη συνεργασία των μεγάλων καναλιών με το σημερινό καθεστώς. Τράβηξαν εσκεμμένα φωτογραφίες αυτού του παπά, ο οποίος φαίνεται γραφικός, προκειμένου να δώσουν κακή εικόνα για την όλη διαδήλωση. Η όλη διαδήλωση δεν είχε καμία σχέση με παπάδες και σταυρούς. Ή, τουλάχιστον, όχι αποκλειστικά. Προφανώς ήταν μέσα στην πορεία και ακροχριστιανοί (για να το πούμε έτσι), αλλά το θέμα της διαδήλωσης δεν ήταν θρησκευτικό, ούτε φονταμενταλιστικό. Ήταν η ξεκάθαρη, αυθόρμητη αντίδραση του κόσμου στα φασιστικά μέτρα της κυβέρνησης Μητσοτάκη και όλων των άλλων κυβερνήσεων που παγκοσμίως παίρνουν παρόμοια φασιστικά μέτρα για την αντιμετώπιση ενός ιού που οι πιθανότητες να σε σκοτώσει είναι αστείες (μακράν μικρότερες του 1%).

Ελπίζω σύντομα να ξαναδούμε τέτοιες διαδηλώσεις, κι ακόμα μεγαλύτερες. Η αρχή έχει γίνει. Ο κόσμος έχει αρχίσει να ξυπνά και να καταλαβαίνει τι συμβαίνει.

Ο καθένας είναι κύριος του δικού του σώματος· το σώμα του δεν ανήκει σε κανέναν άλλο.

Οι διαχωρισμοί βάσει εμβολιασμού είναι απαράδεκτοι και φασιστικοί, και πρέπει να σταματήσουν χτες.

Όσοι έχετε λόγο – πραγματικό λόγο, όχι εκβιαστικό λόγο – να εμβολιαστείτε με το μη-εμβόλιο, να εμβολιαστείτε. Όσοι δεν έχετε λόγο να εμβολιαστείτε, μην εμβολιάζεστε. Δεν είναι σωστό, δεν είναι ηθικό, δεν είναι λογικό, κανένας να σε εξαναγκάζει να παίρνεις φάρμακα που αληθινά δεν θέλεις να πάρεις. Και όταν υποκύπτεις σε εκβιασμούς, απλά θα συνεχίσουν να σε εκβιάζουν επ’άπειρον.

Κανένας δεν είναι μόνος του. Είμαστε όλοι σαν Μία Γροθιά. Δεν θα ανεχτούμε να μας φέρονται σαν σκυλιά που τα εμβολιάζουν όποτε τους κατεβαίνει στο κεφάλι με όποια πειραματική ουσία τούς κατεβαίνει στο κεφάλι, χωρίς καμία ηθική συστολή, χωρίς καμία ανθρωπιά, μόνο για κερδοσκοπία και κοινωνικό έλεγχο.

Αυτό αφορά και όσους έχετε εμβολιαστεί. Γιατί μη νομίζετε ότι μετά από λίγο δεν θα σας ζητάνε να ξαναεμβολιαστείτε. Θα σας τρυπάνε με βελόνες μέχρι να σβήσει ο ήλιος, χρησιμοποιώντας ό,τι δικαιολογία μπορείς να φανταστείς.

Μέχρι πότε θα το ανέχεσαι αυτό;

*

(Δύο φωτογραφίες που δείχνουν πόσο μεγάλο ήταν το πλήθος. Τα πρόσωπα εσκεμμένα αλλοιωμένα από εμένα.)

 

 

Επίσης . . .

Η Ψυχεδελική Παράδοση στη Φανταστική Λογοτεχνία


Πριν από κάποιο καιρό, είχα γράφει ότι η φανταστική λογοτεχνία είναι αρκετά βασισμένη στη ρομαντική παράδοση. Αλλά, φυσικά, δεν είναι βασισμένη μόνο σ’αυτήν. Είναι εξίσου βασισμένη και στην ψυχεδελική παράδοση.

Όταν πολύς κόσμος ακούει για «ψυχεδελική παράδοση», συνήθως σκέφτεται δύο πράγματα – ή, ίσως, τρία. Το πρώτο είναι το ψυχεδελικό ρεύμα του ’60, με τους χίπηδες, τη ροκ μουσική, και όλα τα σχετικά. Το δεύτερο είναι τα ναρκωτικά – γενικά κι αόριστα – όπως έχει καταντήσει να ονομάζονται συλλήβδην όλες οι ψυχοτρόπες ουσίες. Αυτοί που σκέφτονται το πρώτο είθισται να το σκέφτονται με κάπως καλό τρόπο. Αυτοί που σκέφτονται το δεύτερο είθισται να το σκέφτονται ως κάτι το κακό. Τίποτα από τα δύο δεν είναι αλήθεια, ακριβώς· και τα δύο βασίζονται σε προκαταλήψεις.

Το τρίτο που μπορεί να σκέφτονται κάποιοι (πιο «ψαγμένοι») είναι η παράδοση του σαμανισμού, που ναι μεν υπάρχει και στα βιβλία του Καστανέντα αλλά είναι, ουσιαστικά, πολύ αρχαία παράδοση. Υπήρχε ακόμα και στην αρχαία Ελλάδα, φυσικά. (Τι νομίζετε ότι έκαναν στο Μαντείο των Δελφών; Έπαιζαν τάβλι;)

Η φανταστική λογοτεχνία, όσον αφορά την ψυχεδελική παράδοση, δεν βασίζεται σε κάτι συγκεκριμένο από αυτά. Βασίζεται σε όλα συγχρόνως, και σε ακόμα περισσότερα, αν το παρατηρήσεις λίγο στο βάθος – αλλά, δυστυχώς, οι πιο πολλοί δεν το παρατηρούν. Αυτό είναι ένα στοιχείο της φανταστικής λογοτεχνίας που, αν και πολύ βασικό, συχνά παραβλέπεται, ή περνά παράπλευρα χωρίς ιδιαίτερο σχολιασμό.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Νοεμβρίου (4/11)


RIP Patrick Stewart (X-Men, Star Trek, & άλλα) — RævJäger (μουσική: dungeon synth, ατμοσφαιρική, μελωδική) — Syd Mead (φουτουριστικοί πίνακες ) — Marigold Santos (σουρεαλιστική, ψυχεδελική τέχνη) — Οι αντιδράσεις στη διακοπή του AO3 — Συμπαντικός Τρόμος (Cosmic Horror) — Ταινίες με μάγισσες — Βαμπίρ του διαστήματος — MAME32 Plus! Plus! (παλιά, κλασικά Arcade) — Ζωγραφική φαντασίας στο heavy metal — Salvator Rosa (τέχνη) — Gray Morrow (κι άλλη τέχνη) — A. E. Van Vogt (σε κόμιξ) — Real-ESRGAN-ncnn-vulkan (μηχανή τεχνητής νοημοσύνης για μεγέθυνση εικόνων) — Πολλά ακόμα καταφτάνουν στο LinX

 

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα, Ξανά


Αυτό το άρθρο είναι συνέχεια του προηγούμενου: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα. Εν μέρει, μου έδωσε έμπνευση να το γράψω κάποιος που ανέφερε κάτι σε ένα από τα σόσιαλ μύδια. Και λέω εν μέρει γιατί δεν χρειάζομαι ποτέ και πολλή έμπνευση για να γράψω για τη στίξη. Έχω μια σχέση αγάπης-μίσους μαζί της. Ξεκίνησα να γράφω ως τελείως άσχετος με τη στίξη, μην έχοντας ιδέα ποια θα μπορούσε ποτέ να ήταν η χρήση της άνω τελείας: ίσως ακόμα και του κόμματος. Έφτασα σε σημείο να νομίζω ότι έβαζα σωστά τη στίξη, αλλά απλά το νόμιζα μόνο. Και κατέληξα να συμπεράνω πόσο ανόητος είσαι όταν νομίζεις ότι «ξέρεις» τη χρήση της στίξης, και πόσο υποκειμενική μπορεί να είναι η στίξη. Αλλά όχι και στα πάντα. Υπάρχουν κι ορισμένα σταθερά πράγματα. Και υπάρχει και μια κάποια... αισθητική. Ναι, αισθητική.

Έτσι, γράφουμε τώρα συνέχεια του προηγούμενου άρθρου γιατί, πολύ απλά, το θεωρώ ενδιαφέρον να γράψω συνέχεια. Και έχει νόημα. Ακολουθήστε με...

Σχετικά με την παύλα μπορεί να υπάρξει ένα ερώτημα: Γιατί να μην κολλά επάνω στις λέξεις; Να, για παράδειγμα, δες τι γίνεται με όλα τα άλλα σημεία στίξης: κολλάνε επάνω στις λέξεις. Η παύλα γιατί να μην κολλά; Στο πηγάδι κατούρησε;

Το θέμα είναι το εξής: όλα τα άλλα σημεία στίξης (εκτός, ίσως, από το θαυμαστικό) είναι αρκετά παλιά. Η παύλα – εκτός αν κάνω τρομερό λάθος – είναι πιο πρόσφατη. Δεν υπήρχε παλιά. Και, παρότι ουσιαστικά συντακτικό σημείο στίξης (όχι σχολιαστικό, όπως το θαυμαστικό), είναι κάπως ιδιαίτερο, και έχει κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί με διάφορους τρόπους. Ακόμα και σαν να ήταν σχολιαστικό!

Η παύλα, σε κάποια κείμενα, μπορεί να βρεθεί να αντικαθιστά μέχρι και την τελεία, ή μπορεί να μπαίνει και μαζί με την τελεία. Ή όπου αλλού μπορείς να διανοηθείς. Πολλοί πιστεύουν, δε, ότι χρησιμοποιείται απλώς για να τονίσει την επόμενη λέξη, ή φράση: ή τη λέξη, ή φράση, που κλείνεται ανάμεσα στις παύλες.

Επικρατεί μια σύγχυση.

Αλλά, στην πραγματικότητα, σύγχυση δεν υφίσταται. Είναι συντακτικό σημείο στίξης, ουσιαστικά, όχι σχολιαστικό.

Όλα τα άλλα σημεία στίξης κολλάνε επάνω στις λέξεις, ναι. Αλλά κολλάνε ανεξαιρέτως (πλην της παρένθεσης) στο τέλος της λέξης, ποτέ στην αρχή. Κόμμα, τελεία, άνω τελεία, ερωτηματικό, θαυμαστικό... τα έχετε δει ποτέ στην αρχή; Πάντα στο τέλος κολλάνε.

Και ρωτάω τώρα: Η παύλα πού κολλάει; Στην αρχή, ή στο τέλος;

[Συνέχισε να διαβάζεις]