Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
15 / 7 / 2021

Χτες, 14 Ιουλίου 2021, συνέβη το σημαντικότερο γεγονός σε αυτά τα δύο χρόνια της «πανδημίας». Ίσως, μάλιστα, να ήταν το σημαντικότερο πολιτικό γεγονός τα τελευταία 20 χρόνια, γιατί δεν έγινε ούτε για κόμμα, ούτε για μια μερίδα της κοινωνίας. Έγινε για κάτι που μας αφορά όλους: για τα απάνθρωπα, δήθεν υγειονομικό μέτρα που επιβάλλονται εδώ και καιρό επάνω στους Έλληνες (και επάνω σε άλλους λαούς επίσης), το χειρότερο από τα οποία είναι ο καταναγκαστικός εμβολιασμός με μια ουσία αμφιβόλου ποιότητας, αμφιβόλου αποτελεσματικότητας, και πιθανώς επικίνδυνη.

Χτες, 14 Ιουλίου 2021, έγιναν διαδηλώσεις σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, και άλλες πόλεις της Ελλάδας. Είχα την τύχη να βρεθώ στη διαδήλωση στην Αθήνα, και θα σας πω τι να μην πιστέψετε από τα ψέματα και τις παραποιήσεις που πιθανώς να ακούσετε από τα μισθοφορικά κανάλια, τους μισθοφόρους δημοσιογράφους, και τους στρατευμένους συνδικαλιστές του απεχθούς καθεστώτος της κορονοκρατίας.

Αν ακούσετε να λένε ότι η συγκέντρωση στην Αθήνα ήταν γύρω στα 300 άτομα, απλώς γελάστε. Αν κάποιος είδε εκείνο το πλήθος και τους υπολόγισε καμιά 300αριά, μάλλον δεν έχει βγάλει το δημοτικό σχολείο, γιατί σίγουρα δεν ξέρει να μετράει. Ήταν τουλάχιστον – τουλάχιστον – 10.000 άνθρωποι. Η πορεία, έχοντας ξεκινήσει από την Ομόνοια, είχε φτάσει ώς τα μέσα της Σταδίου και, κοιτάζοντας προς τα πίσω, έβλεπες μια απίστευτη λαοθάλασσα ώς εκεί που φτάνει το μάτι – ώς την Ομόνοια και ίσως ακόμα πιο πέρα. Και όταν η πορεία έφτασε στο Σύνταγμα, συνάντησε σχεδόν άλλους τόσους.

Αυτή δεν ήταν διαδήλωση· ήταν στρατός της ελευθερίας. Ήταν αληθινή έκφραση της οργής και της αγανάκτησης του κόσμου για τα απάνθρωπα μέτρα που παίρνονται εδώ και τόσο καιρό. Ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι. Ο κόσμος έχει αρχίσει να καταλαβαίνει. Το σώμα του καθενός είναι δικό του και μόνο· δεν ανήκει σε κανένα συγκεχυμένο «σύνολο» και σε καμία κυβέρνηση.

Αν ακούσετε να λένε ότι η διαδήλωση ήταν από ακροδεξιούς, γελάστε ξανά. Στη διαδήλωση ήταν από ακροαριστεροί μέχρι ακροδεξιοί, και οτιδήποτε ανάμεσα. Σε τελική ανάλυση, κι εγώ ήμουν εκεί και δεν είμαι ακροδεξιός. Το πρόβλημα αυτό είναι κάτι που ενώνει όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτως πολιτικών παρατάξεων. Κανένας δεν θέλει να παραβιάζεται εξαναγκαστικά το σώμα του. Και όσοι προσπαθούν να εξαναγκάσουν τους άλλους σε υποχρεωτικές ιατρικές πράξεις, να ξέρουν ό,τι θα πληρώσουν πολύ βαρύ τίμημα. Δεν κάνουμε ούτε βήμα πίσω, που να χαλάσει ο κόσμος.

Αν δείτε κάτι φωτογραφίες με έναν παπά που κρατά έναν γιγάντιο σταυρό κι έναν άλλο τύπο πλάι του που κρατά μια εικόνα, δεν είναι ψεύτικες, αλλά είναι αλλοίωση της πραγματικότητας. Αυτός ο παπάς, ναι, ήταν εκεί. Εγώ προσωπικά δεν τον είδα ποτέ από τόσο κοντά, αν και ήμουν κοντά στην αρχή της πορείας. Ο παπάς αυτός ήταν ακριβώς μπροστά από τη Βουλή. Οι κάμερες που τον τράβηξαν ήταν κάμερες μέσα από τη Βουλή: και αυτό κάτι μάς λέει για τη συνεργασία των μεγάλων καναλιών με το σημερινό καθεστώς. Τράβηξαν εσκεμμένα φωτογραφίες αυτού του παπά, ο οποίος φαίνεται γραφικός, προκειμένου να δώσουν κακή εικόνα για την όλη διαδήλωση. Η όλη διαδήλωση δεν είχε καμία σχέση με παπάδες και σταυρούς. Ή, τουλάχιστον, όχι αποκλειστικά. Προφανώς ήταν μέσα στην πορεία και ακροχριστιανοί (για να το πούμε έτσι), αλλά το θέμα της διαδήλωσης δεν ήταν θρησκευτικό, ούτε φονταμενταλιστικό. Ήταν η ξεκάθαρη, αυθόρμητη αντίδραση του κόσμου στα φασιστικά μέτρα της κυβέρνησης Μητσοτάκη και όλων των άλλων κυβερνήσεων που παγκοσμίως παίρνουν παρόμοια φασιστικά μέτρα για την αντιμετώπιση ενός ιού που οι πιθανότητες να σε σκοτώσει είναι αστείες (μακράν μικρότερες του 1%).

Ελπίζω σύντομα να ξαναδούμε τέτοιες διαδηλώσεις, κι ακόμα μεγαλύτερες. Η αρχή έχει γίνει. Ο κόσμος έχει αρχίσει να ξυπνά και να καταλαβαίνει τι συμβαίνει.

Ο καθένας είναι κύριος του δικού του σώματος· το σώμα του δεν ανήκει σε κανέναν άλλο.

Οι διαχωρισμοί βάσει εμβολιασμού είναι απαράδεκτοι και φασιστικοί, και πρέπει να σταματήσουν χτες.

Όσοι έχετε λόγο – πραγματικό λόγο, όχι εκβιαστικό λόγο – να εμβολιαστείτε με το μη-εμβόλιο, να εμβολιαστείτε. Όσοι δεν έχετε λόγο να εμβολιαστείτε, μην εμβολιάζεστε. Δεν είναι σωστό, δεν είναι ηθικό, δεν είναι λογικό, κανένας να σε εξαναγκάζει να παίρνεις φάρμακα που αληθινά δεν θέλεις να πάρεις. Και όταν υποκύπτεις σε εκβιασμούς, απλά θα συνεχίσουν να σε εκβιάζουν επ’άπειρον.

Κανένας δεν είναι μόνος του. Είμαστε όλοι σαν Μία Γροθιά. Δεν θα ανεχτούμε να μας φέρονται σαν σκυλιά που τα εμβολιάζουν όποτε τους κατεβαίνει στο κεφάλι με όποια πειραματική ουσία τούς κατεβαίνει στο κεφάλι, χωρίς καμία ηθική συστολή, χωρίς καμία ανθρωπιά, μόνο για κερδοσκοπία και κοινωνικό έλεγχο.

Αυτό αφορά και όσους έχετε εμβολιαστεί. Γιατί μη νομίζετε ότι μετά από λίγο δεν θα σας ζητάνε να ξαναεμβολιαστείτε. Θα σας τρυπάνε με βελόνες μέχρι να σβήσει ο ήλιος, χρησιμοποιώντας ό,τι δικαιολογία μπορείς να φανταστείς.

Μέχρι πότε θα το ανέχεσαι αυτό;

*

(Δύο φωτογραφίες που δείχνουν πόσο μεγάλο ήταν το πλήθος. Τα πρόσωπα εσκεμμένα αλλοιωμένα από εμένα.)

 

 

Επίσης . . .

Τι Είναι, Τελικά, Φανταστική Λογοτεχνία;


Νοείται φανταστική λογοτεχνία χωρίς το υπερβατικό στοιχείο;

Τι είναι εκείνο που κάνει τη φανταστική λογοτεχνία φανταστική; Έχετε ποτέ αναρωτηθεί; Είναι απλώς το να είναι μια αφήγηση ευφάνταστη; Είναι το να περιλαμβάνει υπερφυσικά στοιχεία; Είναι το να διαδραματίζεται σε άλλους κόσμους (και μόνο αυτό, ίσως); Είναι το να έχει ορκ και ξωτικά; Είναι το να έχει μάγους και δράκους; Είναι το να έχει ανθρώπους με εξωφρενικές δυνάμεις (κάποιου είδους);

Πρέπει να έχει κάτι από τα παραπάνω, ή και τίποτα;

Τελευταία, λοιπόν, διαβάζω την Dandelion Dynasty, την τετραλογία του Ken Liu (τίτλοι: The Grace of Kings· The Wall of Storms· The Veiled Throne· Speaking Bones). Είμαι τώρα στο τελευταίο βιβλίο, και με έχει ήδη κάνει να σκεφτώ κάποια πράγματα που μάλλον περισσότερο σε γενικό άρθρο ταιριάζουν παρά σε βιβλιοκριτική. Θα κάνω και βιβλιοκριτική όταν τελειώσω την τετραλογία· αλλά αυτό το άρθρο δεν θα χωρά εκεί σε καμία περίπτωση. Στέκεται από μόνο του.

Περιληπτικά, για την Dandelion Dynasty, θα πω ότι τα δύο πρώτα βιβλία μού άρεσαν πολύ (όπως έχω ήδη γράψει στα αναγνώσματά μου του 2025), αλλά από το τρίτο άρχισε να με απογοητεύει σφοδρά. Και συνεχίζει έτσι στο τέταρτο. Με το ζόρι το διαβάζω, απλά και μόνο γιατί έχω μια περιέργεια να δω πώς θα τελειώσει αλλά και για να μην πω ότι το άφησα στη μέση. Κρίμα που έχασε τον δυναμισμό του...

Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα τούτου του άρθρου.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Μαΐου (26/5)


—γκράφιτι από τη Βραζιλία ... Zoomquilt 1 & 2 (& παρόμοια) ... Gen Z πριν από δύο αιώνες ... Gilgamesh (μια μικρή ταινία) ... Εξώφυλλα για το The Man Who Fell to Earth ... The Warrior's Comic Book Den ... 10 ταινίες με απάτες & απατεώνες ... Παράξενη αρχιτεκτονική (στη φανταστική λογοτεχνία) ... ALGOFOLK ... John Bolton (τέχνη) ... Houston Blacklight & Poster Company (& αφίσες blacklight από το ’70) ... Her Private Hell (από τον δημιουργό του The Neon Demon) ... Twilight Zone της Gold Key (κόμιξ) ... Heaven & Hellhound (δωρεάν βιβλίο) ... ταινίες με τρένα ... & πολλά, πολλά ακόμα στο LinX!

 

Οι Θεοί Μιλούν — Το Κλεμμένο Βασίλειο, Τόμος 1


Ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ ωλ Κάρνελεκ επιστρέφει, ύστερα από χρόνια, στην πατρίδα του: το Βασίλειο της Χάρνωθ στη διάσταση της Μοργκιάνης. Στην Υπερυδάτια ήταν γνωστός ως ο Οφιομαχητής· εδώ δεν έχει καμιά από εκείνες τις υπερφυσικές δυνάμεις, αλλά διαπιστώνει ότι παρατηρεί παρουσίες που άλλοι δεν τις παρατηρούν, κι ακούει καλέσματα που άλλοι δεν τα ακούνε. Έχει τρελαθεί από τη μετάβαση ανάμεσα στις διαστάσεις;

Σύντομα θα βρεθεί μπλεγμένος, όχι μόνο στα πολιτικά παιχνίδια εξουσίας που παίζονται στο Βασίλειο της Χάρνωθ, αλλά και στα παιχνίδια των ίδιων των θεών της Μοργκιάνης, που είναι μυστηριώδη και παράξενα, ή, πολλές φορές, ακόμα και ακατανόητα...

Εν τω μεταξύ, η Βασίλισσα Ζώθμαλιρ αλ Μακμάρνουν, που σφετερίστηκε τον θρόνο από τον αδελφό του Κάλνεντουρ πριν από χρόνια, τώρα στέλνει τον στρατό της εναντίον της Όσβελακ, μιας πόλης μέσα στα σκοτεινά Χαρνώθια δάση η οποία διοικείται από τη Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, γνωστή και ως Κόμισσα των Σκιών. Η Βασίλισσα είναι σίγουρη ότι η Κόμισσα των Σκιών υποθάλπει παρανόμους και φυγάδες και αψηφά την εξουσία της. Σκοπεύει να δώσει ένα τέλος σ’αυτό, προτού προχωρήσει και σε άλλους κακούργους μέσα στο Βασίλειό της, όπως ο επικίνδυνος ληστής Έλκερθιν ο Θανατογέννητος.

Η Χάνκαθιρ, καθώς βλέπει το βασιλικό στράτευμα να πλησιάζει την πόλη της, παρατηρεί τους Αγωνιστές του Βασιλείου μέσα του – αγόρια που το μυαλό τους έχει αλλοιωθεί, από μικρή ηλικία, ώστε να είναι φανατικά πιστά στη Μητέρα του Βασιλείου – και σκέφτεται ότι δεν θέλει να σκοτώσει παιδιά σε καμία περίπτωση. Θέλει να το αποφύγει, πάση θυσία...

Κατεβάστε το